Στο μεθυστικό άρωμα των λεμονανθών, την ξεχωριστή αλμύρα της κρυστάλλινης θάλασσας, τη χρυσή αμμουδιά που κολλούσε στα πόδια σου λες και ήξερε την καταστροφή που ερχόταν και ήθελε να σ’ ακολουθήσει στο ξεριζωμό, τα ηλιοβασιλέματα στο Ακταίον και το Φάληρο.

Στις αλησμόνητες βραδιές στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας, στα χίλια χρώματα της Δημοκρατίας με τις κορδέλες στο μαγαζάκι του Γιαγκου να ανεμίζουν στον άνεμο, στα θερινά σινεμά, στο ΓΣΕ, τον Τζιωρτζιή, τον Παπαδόπουλο, τον Λουκά, τον Χατζηστάθη.  Στα μύρια χρώματα των αρμάτων στα Ανθεστήρια, τα πορτοκαλιά δελφίνια στον δημόσιο κήπο στην γιορτή του πορτοκαλιού. Στα σχολεία και τους δασκάλους μας, στους γονείς και τους παππούδες μας.

Στην γλυκιά ανάμνηση ενός παγωτού από τον Ηράκλη, μιας δροσερής Coca Cola στο Anchor, τις μεθυστικές μυρωδιές από το φούρνο του Αρέστη,  τη χαρακτηριστική φωνή του κουλουρά « έσιει αφκά οφτά κουλλούριιιι», τη βοή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα Ανόρθωσης - Νέας Σαλαμίνας, του αγώνα της χρονιάς στην πετόσφαιρα  μεταξύ Α και Β Γυμνασίου, στα νοσταλγικά απογεύματα με τσάι στο Λύκειο Ελληνίδων,

Σ’ αυτή την ανάμνηση, ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ, που στέκεται βουβή, εμείς θα βάλουμε την υπογραφή μας, με την καρδιά μας.
Εμείς θα γίνουμε εθελοντές, για να υπογράψουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ ,

γείτονες στις μνήμες και τον πόνο, δίνοντας τη δική μας κατάθεση ψυχής, εμείς  θα επιστρέψουμε.

Νίκος Κάρουλλας

Σίλλερ 13^Α

Χρυσή Ακτή

Βαρώσι